Slider Gallery

–>

Hoşçakalın

Diğer sitelere baktım; Imageshack kullanan heryerde durum aynıydı. Eğer ziyaretçi Imageshack’e üye değilse, upload ettiğiniz görselleri göremiyor. Evet yanlış duymadınız.

Uploader’ın kayıtlı kullanıcı olması mühim değil. Imageshack internet üzerindeki herkesin, Imageshack’e yüklenen resimleri görüntüleyebilmek için ÜYE OLMASINI istiyor. Tabii, gelecek tepkileri tahmin ettikleri için Domain Register diye birşey eklemişler. Site adresinizi yazıyorsunuz ve yüce Imageshack’in “resimlerin gösterilmesine izin vermesini” beklemeye başlıyorsunuz.

Hasssstir lan ordan! Benim blogta 2-3 tane görselim vardı taşıdım. Imgur kullanmaya başlıyorum. Ama onlarca fotoğraf yüklenmiş blog, forum, site ne olacak? Herkesi Imageshack’e üye olmaya zorlamak, adiliktir. Belirli bir sayıya ulaştıktan sonra isim değiştiren Facebook grupları gibi, şark kurnazlığından başka birşey değil yaptıkları… Bir daha ömrüm boyunca Imageshack kullanmayı düşünmüyorum.

Rapidshare gibi kendini öldüren aptal dev Imageshack’in cesedine tüküren çok. Bütün yabancı forumlarda ve servislerde bu durum tartışılıyor. Hayatımda şahit olduğum en maltoş uygulamaya imza atan Imageshack’e veda ediyor ve bedava servislere güvenilmemesi gerektiğini tekrar tecrübe ederek Premium’un ayrıcalıklı dünyasına doğru yola çıkıyorum.

Hahahaha şaka yaptım şakaaaaaa.

Hiç böyle dramatik ve edebi bir insan değilim ben lan! Tek derdim şu: Sürekli 90′lar konusunda yazmak istemiyorum; hatta burayı 90′lar çöplüğüne çevirmemek için yeni bir blog açtım. Ama şuraya yazmadan duramıyorum arkadaş! Yine 80′lerin sonu 90′ların başı soslu bir yazı yazacağım. (Bizim nesil için 80′ler de 90′larda idrak edildiği için, iki dönem içiçe geçmiş sayılır.)

Sanctum (2011)

11 Şubat’ta bir arkadaşımla Kanyon’da Sanctum’u izledik. İçimdeki “90′lar sineması” ateşini harlayan da bu film oldu. Yönetmen Alister Grierson’ın ticari olarak doğru; şahsi kariyeri açısından tehlikeli sayılabilecek kararı doğrultusunda bir James Cameron filmi olarak algılanan Sanctum, bu görsellikle 90′lar ortasında çekilebilmiş olsaydı bir efsane olurdu. Maalesef günümüzde ‘eski, güzel günleri hatırlatmaktan’ hallice bir işlevi yok. Bir de izlerken insanı dalmaktan soğutuyor, bünyesine klostrofobi tohumları zerk ediyor o kadar…

Eğer hâlâ izlemediyseniz, bence izleyin. IMDB’de 5.7 almış olması sizi yanıltmasın. Blockbuster kavramına yakın bir anlayışla çekilen Sanctum; sinemada izlemediğiniz sürece iyi vakit geçirmenizi sağlayabilecek bir film değil. Tam olarak ağızda patlayan popcorn’ların çatırtısı ve Dolby’nin gümbürtüleri eşliğinde, büyük ekranda izlenmesi gereken bir Hollywood filmi. Hatta başrolünde Richard Roxburgh yerine Bruce Willis’in oynamasını bekleyebileceğiniz derinlikte bir Hollywood filmi

Malum 90′ların gazını aldım ya, bir “Arnold Schwarzenegger” kombosu yapmadan olmazdı. O yüzden geçtiğimiz haftasonu Schwarzenegger’ın belli başlı filmlerini seri halinde izlemeye karar verdim. Merak etmeyin, filmleri sayfalar süren bir incelemeye tabii tutmayacağım. En azından burada Diğer blogumda bir Arnold serisi yazmaya karar verdim. Burada yalnızca öne çıkan başlıkları yazsam yeter

Commando (1985)

Conan ve Terminator serisini ayrıca izlemeyi düşündüğüm için, asla bıkmam, Schwarzenegger’ın her biri kendi çapında fenomen olan solo çıkışlarını izlemeye karar verdim. Bunların başında bir Schwarzenegger filmi olarak anılmaya layık olan ilk film Commando’ydu. Arnie’nin diğer filmlerine göre, Star’da ya da ShowTV’de kendinde daha az yer bulan bu film; Arnold’un sonraki soloları Raw Deal ve Running Man’in diyalog ekibine çok yardımcı olmuş

Tabii Arnold’un kariyerindeki en büyük çıkış olan Terminator’ün (1984) Amerikalılar (ve geriye kalan Dünya vatandaşları LOL) üzerinde, unutulmaz etkiler bırakan klasik sahneleri Commando’da önemli göndermeler kullanılarak başarıyla işlenmiş:

Söz konusu sahneler;

Terminator: (1984)

Bu da Commando’daki ünlü sahne

Bir diğeri, artık bir atasözü haline gelen “I’ll be back!”

Terminator (1984):

Commando (1985):

Not: Gerizekalı Youtube user’ı, malca bir remix yapmış, videonun tamamını izlemenizi önermem

Film kendi çapında efsane olsa da, Sylvester Stallone tarzı “tek adam” konusunu işlediği için, diğer Arnold filmleri kadar ünlü olamadı. Ama hâlâ izlememiş olanlar varsa, sırf başındaki mutlu aile tablosu sahneleri için izlemenizi öneririm. Bence Arnold Schwarzenegger John Matrix ve kızı Jenny Matrix’in (Alyssa Milano) filmin başındaki yaşantıları, gelmiş geçmiş en mükemmel ” Amerikalı aile mutluluğu” şablonlarından birisidir Üstelik annesiz olmasına rağmen!

The Running Man (1987)

Yine değeri bilinememiş Arnold Schwarzenegger filmlerinden biri daha. Asıl derdi Stephen King’in Richard Bachman adıyla yazdığı bir hikayeden yola çıkarak Network ve Medya eleştirisi yapmak olan film, bu hususta çok önemli bir çaba sarf etmese de distopik bilim-kurgu türü için önemli nitelikler taşıyan başarılı yapımlardan biri olmayı başardı. Kurgusundaki basitlikler ve Arnold Schwarzenegger’ın komik olması için uğraşılan lüzumsuz diyaloglar olmasaydı, çok daha karanlık bir atmosfere bürünerek daha iyi sonuçlar elde edilebilirdi. Ama bu haliyle bile kesinlikle izlenmeye değer, eğlenceli, zamanına göre başarılı bir film The Running Man.

Trailer’da yine Terminator’e yapılan ünlü “I’ll be back” göndermesini görebilirsiniz.

Araya işlerim girdiği için, seriyi henüz tamamlayamadım. Ama Raw Deal, Red Heat, Twins ve Total Recall’u içeren ikinci bir seriyi yakın zamanda patlatacağım.

Bu filmler benim için öyle değerli ki; bir “Arnold Schwarzenegger Filmleri” yazı dizisi oluşturmak için sabırsızlanıyorum

I’ll be back!

Dünya dışı yaşam, istila, bilim kurgu, crop circles vb. konulara muazzam derecede ilgim olmasına rağmen Signs’ı 9 yıl boyunca izlememiş olmamı Shyamalan faktörüne bağlıyorum. Tüm filmlerinde, retinası dondurulmuş uskumru canlılığındaki büyük gözlü ve yuvarlak suratlı çocukların, gerizekalı ebeveynlerinden bile daha zeki olması bir tesadüf müdür bilmem, ama Shyamalan’ın iki çocuk + bir pederli filmine uzun süre burun kıvırmış olmam tesadüf değildir. (Mucize olabilir mi acaba? Hahahaha) Zaten bu adam casting ve karakter örtüştürme mevzusunda öyle yeteneksiz biri ki; Zooey Deschanel’ı bile sevimsiz ve gerizekalı göstermeyi başarabildi. (The Happening’i izlerken kızı öldürmek istediğimi anımsıyorum.)

Dün gece çalışmaktan sıkıldım ve filmi izledim.

Filmin kendisinde; vücuda gelişine seneler olan War Of The Worlds remake’ine muazzam göndermeler var. Zira olayların seyri; orijinalinden çok Spielberg yorumunu hatırlatan bir düzende ilerliyor. Problemli ve annesiz büyüyen çocuklar (abi & kızkardeş), iyi niyetli fakat marazlı baba, uzun süre boyunca uzaylı gösterilmeyerek ayakta tutulan gerilim ve uzaylıların dünyamız yerine, %70′i sudan oluşan bedenimizle ilgilenirken, Allah’ın H2O’su yüzünden götüm götüm kaçması gibi…

Tabii ki filmin bir klasik olmasına engel olan en önemli falsosu da bu su muhabbeti… Uzaylıların belirli bir sebepten ötürü “tahta elementi” ile de problemi olduğunu düşünüyorum. Zira 3 metrelik çatıya 2 saniyede zıplayabilen heriflerin raconunda, tahta barikatları aşmak gibi bir hareket yok. Sanırım bunu kabalık olarak değerlendiriyorlar. Shyamalan’ın yönetmenlikteki en büyük kusuru da bu zaten; çok basit detayları umursamadığı için, durağan kameralar, ilgisiz diyaloglar, anime gözlü çocuklarla yaratmaya çalıştığı büyülü gerilim atmosferi salakça kurgulanan senaryo yüzünden elimizde patlıyor.

Görüntü yönetmenliği açısından oldukça başarılı sahneler içeren, son derece sakin formasyonlu Pensilvanya & Teksas arası aksanı ile sinirleri zıplatan kadın şerifin tüm müdahalelerine rağmen gerilimi belli bir seviyenin üzerinde tutmayı başaran, Bo isimli orijinal çocuk karakterin yanında (“This water is contaminated” repliği çok hoşuma gitti), astım krizi tehdidi ile klişenin böğründe yatan Morgan piçiyle ağzıda kekremsi bir tad bırakan klasik bir Shyamalan filmi Signs. Ama istila filmleri içersinde tek bir sahnesi ile kendine yer ayırmayı biliyor. Eğer bu sahnede gerilmediğinizi, ya da zıplamadığınızı söylerseniz; siz pis bir yalancısınız kuzum!

Yine oldukça başarılı olan bir diğer sahne de bebek telsizi ile uzaylıların konuşmalarını yakalamaya çalıştıkları Station-Wagon bölümüydü… O bölümdeki Nerd muhabbeti, filmin en başarılı diyaloglarını içeriyor bence.

Sonra aklıma gelen bir başka şey de şu;

Bo ve Morgan’ın incelediği Dr.Bimbo’nun Uzaylı Kitabı’ndaki illustrasyon gerçek olsaydı, adıyla müstesna bir finale kavuşacak olan film; resmen bir efsane olurdu.

Eğer senaryo o şekilde ilerleseydi; kitaptaki illustrasyon, yaşanacak şeyler için bir işaret olurdu. Zira ev aynı onların evi gibiydi ve evin dışında 3 ölü yatıyordu. Eğer filmdeki iki ebeveyn ve çocuklardan birinin -muhtemelen Morgan- ölebileceği bir Hollywood’da yaşasaydık, tramvatik psikozlardan ötürü hastaneye kaldırılmamızın sebebi kötü senaryolar değil, kötü bilinçaltı çarpılmaları olurdu… Bu arada o illustrasyonlar yönetmenin kızı Saleka Shyamalan tarafından çizilmiş.

Filmin James Newton Howard tarafından Psycho, The Twilight Zone ve Close Encounters of the Third Kind’tan esinlenerek bestelenen Score’u ve yayınlanan ilk Theatrical Trailer’ı da 2000′lerin klasiklerinden sayılır. Mutlaka dinleyin.

Kısaca synopsis:

“Centers on the Shannons, an ordinary family from 2149 when the planet is dying who are transported back 85 million years to prehistoric Earth where they join Terra Nova, a colony of humans with a second chance to build a civilization.”

Bu da Trailer:

Bana da herkes gibi Jurrasic Park’tan çok Avatar’ı hatırlattı. Pandora’yı özledim.

Çok işim var; sonra bu yazuyu güncelleyeceğim.

http://www.fox.com/terranova/

İlk filmi yıllar önce izlemiştim ama; Tron gösterime girmeden önce de bir şekilde elime geçti. Oturdum, tekrar izledim. Hollywood’un aynı kafayla bir Remake yapacağını düşündüğümden; falza bir beklentim yoktu. Hakkında fazla araştırma yapmadan, yalnızca Tron olduğunu bilerek izledim bugün. İyi ki de öyle yapmışım. Benim için görsel anlamda çığır açan, havsalamı zorlayan, zevkten zevke koşturan, salyalarımı akıtan bir deneyim oldu. Son zamanlarda izlediğim en güzel CG sanatı kesinlikle Tron: Legacy’dedir. Hatta kendisi bir film değil; bildiğiniz teknoloji demosu.

Filmin 3D olması, görsel efektler için bir avantaj olmuş. Çünkü bu durum; tamamına yakını dijital olarak hazırlanan görsellerin daha koyu ve keskin bir şekilde seyrine imkan tanıyor. (Yaklaşık %20 oranında koyulaşıyor renkler.) Web’ten 2D trailer’larını vs. izlerken CGI öğeleri çat çat seçebilirsiniz. Ama Real D gözlüklerle izlerken; o kadar kolay ayırt edemiyorsunuz. Tabii bunun nedeni yüksek çözünürlük ve stereoskopi nedeniyle yorulan gözün Uncanny Valley algısını düşürmesi. Ama asıl nedeni Digital Domain’in compositing’te aşmış bir iş başarmış olması. Şöyle ki;

Clu olarak rol biçilen CG Jeff Bridges’in tek olduğu sahnelerde onun yapaylığını hissedebiliyorsunuz. (Özellikle profilden konuştuğu bölümlerde.) Ama aktörün yüzüne track’lenen 3D animasyonları; gerçeğinden ayırt etmeniz neredeyse imkansız. (Yaşlı Kevin Flynn’ın yakın plan çekimleri…) Ben bunların hepsinin live olduğunu sanıyordum ama değilmiş. Bildiğin yaşlı haliyle de modellemişler amcayı… Çoğu yerde saf CG’nin yanında, live + CG’yi birleştirmişler. O BB ile çekilen kostümlü, proplu sahneler falan tamamen bitmiş yani. Kılığından, kıyafetine, sakalından, sümüğüne, aktörün herşeyini dijital olarak yaratmışlar, film içinde film çekmişler arkadaş. Adamlar çoğu yerde huzur veren engin mavilikler dışında set met kurmamış neredeyse

Şimdi bu zaten yapılıyordu, neyine şaşırdın diyorsanız… Evet yapılıyordu, ama bu kadar güzel görünmüyordu. Eni-topu 5 renk içeren sahnelerdeki görsel patlama öyle muazzam ki, çoğu zaman light-saber’dan sonra yaratılan en mükemmel glow hissiyatını izlediğinizi düşünüyorsunuz. (Light-saber ile ilk karşılaştığınız anları hatırlayın, hissiyattan bahsediyorum.)

Beni en çok şaşırtan diper şeylerden biri de Light Cycle kapışmalarındaki uzayan kuyrukların bildiğin modellenmiş olması. Ben onların tamamen compositing ile halledildiğini düşünmüştüm. İzlemeye doyamadım filmi, belki bir daha giderim bilemiyorum. O kadar sevdim ışıkları, fişekleri, patlangaçları.

CGI’ın başarısı dışında şaşırdığım şeylerin listesini yaparsam;

1) Quorra’nın Olivia Wilde olması.

2) Underworld: Rise of the Lycans’ta Lucian’ı ve Twilight’da Aro’yu oynayan Michael Sheen’in Castor / Zuse rolünde David Bowie’ye dönüştürülmüş olması

Ha bir de maskeli DJ’lerin Daft Punk olduğunu tahmin etmiştim; harbiden öyleymiş

Bu filmin BR’i, Making Of’u, Artbook’u bilmenesi alınır.

Şu linkten de 15 dakikalık Making Of videosunu izleyebilirsiniz.

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde

Kaf dağının ardında uzak bir ülkede…

Bu yazıyı ağlayarak yazmak istemezdim. Çünkü Barış Manço hayatını tek birşeye adamıştı; insanları sevindirmeye. Kimini şarkısıyla, kimini sözüyle, kimini arap sabunuyla yıkadığı saçlarıyla, kimini yüzükleriyle… Kimini verdiği 10 puanla, kimini programında okuduğu bir mektupla, kimini kamerasıyla. 7′den 77′ye her kesimden insana, her profilden dinleyiciye hitap etmeyi başaran enteresan kişiliği, kırılgan sesi ve güçlü yorumuyla Türk ve Dünya Müziği’ne evrensel bir anlam kattı O. Öyle bir anlam kattı ki hem de; çaresiz, mesnetsiz, sevgisiz kişilerin kirletmeye çalıştığı büyük mirasına zerre kadar zeval gelmedi. Ne Lale Manço’nun Manço soyadına gölge düşüren para-pul mevzuları, ne Sözlük’lerde ideolojik saplantıların kurbanı olmuş kirli adamların iftiraları; O’nun bir şarkısını bile yüreğiyle sevebilmiş kimseye etki edemedi.

Çektiler silahları çünkü ilahlar kurban istediler

Töreler aşk dinlemez yalnız emreder!

Ben size neden işe yaramayacağını anlatacağım şimdi. Neden O öldüğünde insanların babalarını, amcalarını, ağabeylerini, yavrularını kaybetmiş gibi üzüldüklerini… Neden tek bir gırtlak nağmesi bile olmadan dümdüz okuduğu şarkıların; en kral arabeskin, en kral alaturkanın işleyemediği kadar derine işlediğini anlatacağım. Neden Barış Manço’nun bu kadar özel olduğunu; bana özel bir hikaye ile anlatacağım ki; ölümünün 12.ci yıldönümünde O’nu nacizane anabileyim. Barış Manço ile ilgili anılarınıza, benimkilerden de küçük birer hatıra katabileyim.

Hani bir mevzu var ya; “Ben 6 yaşımdan beri metal dinliyorum ulan!” diye. Ben doğduğumdan beri Barış Manço dinliyorum arkadaşlar.

Bu her sanatçının ölüm yıldönümünde gereksiz bir sidik yarışına dönen “en gerçek acı, benim acım!” meselesini desteklemek için ortaya attığım bir iddia değil. Beni tanıyan herkes, benimle beraber Barış Manço’yu da tanımıştır. Arkadaşlarımın her biriyle, Barış Manço’yu konuşmuşumdur. Beraber dinlemişizdir şarkılarını… Ulusal televizyonların boktan bir editing ile sofrasına meze ettiği her ölüm yıl dönümünde; ben o gün neler yaşadığımı anlatarak birilerine ağlamışımdır. Sanki bunu yapmasam vicdanım sızlar, görevimi yerine getirememiş, vefasızlık etmiş olurum diye düşünmüyorum. İçimden taşıyor anasını satayım, istesem de susamıyorum. Konuşmak, anlatmak, yazmak, paylaşmak istiyorum. Sizinle de paylaşayım.

Ben doğduğumda; Taksim İlkyardım Hastanesi’nin bekleme salonunda sürekli Barış Manço’nun Dağlar Dağlar parçası çalıyormuş. 7 aylığım ben; hem de doğduktan sonra da yaşayacağına pek ihtimal verilmemiş 7 aylıklardanım. Ciğerlerim falan yokmuş mesela, sonradan küvezde yapmışlar beni Kafam portakal kadarmış, sesim cızırtı gibi çıkıyormuş. Annem babam, 2 ay boyunca hastaneden ayrılamamışlar. Ne zaman Dağlar Dağlar’ı dinleseler o günlerden bahsederler.

Annemin zamanında Cihangir’de bir plak dükkanı varmış. O yüzden benim oyuncaklarım Orhan Gencebay’ın, Erkin Koray’ın, Barış Manço’nun plakları olmuştur. Trinity’s Love Record’tan Demis Roussos’a, Zeki Müren’in Kahır Mektubu’ndan Bülent Ersoy’un erkek olduğu hallere kadar yüzlerce plağın kapağına bakarak büyüdüm ben. Belki de o yüzden tasarımcı olmak istedim; bilemiyorum. O plak kapaklarındaki detaylar beni her zaman büyülerdi. Fakat ilk Issız Adam’la türeyip, son zamanlarda iyice ayyuka çıkan plak sevdasına pek anlam veremiyorum. Ulan evde bir Dual pikap var; yıllar önce iğnesini kırmışım, devrelerini yakmışım. Yüzlerce plak şimdi bodrumda, poşetlerin, torbaların içinde çürüyor. Ben kendimi paralamıyorum da, bu son model plak sevdasına kalkan seferler şehrin hangi noktasından düzenleniyor bilemiyorum.

Evdeki plaklara rağmen, bir kaset çocuğuydum ben. Ben Barış Manço’nun kasetleriyle büyüdüm.

Kasetlerle büyümemin bir sebebi vardı tabii… Plaklar çocukların eline verilmezdi; çünkü onlar da çizip, plağı elinize verirdi Dağlar Dağlar’ın plağında şarkının 2 versiyonu vardı. Annemler bu şarkıyı çok sevdiğim için; ilk versiyonunu 60′lık bir kasete ardarda kaydetmişlerdi. O kaset hâlâ durur bende. En kral yeni nesil medya ortamı gelse eline su dökemez. Ben bunu hatırlamıyorum ama; söylediklerine göre saatlerce Dağlar Dağlar dinlermişim. O zaman kulaklık falan yok; tek kaset çalarlı bir teyp var. Ve ben paso Dağlar Dağlar dinliyorum. Şarkı yıllarca annemin rüyasına girmiş

Sonrasında; göreceli olarak daha net hatırladığım dönemler var sırada. Annem Cem Karaca, 3 Hürel, Moğollar, Erkin Koray ve Barış Manço şarkılarını doldurmuş bir 90′lık kasete. İşte Hendek İşte Deve, Ay Osman, Binboğa’nın Kızı’nı dinleyip duruyorum. Bu şarkıların her birinin bir hikayesi var. Hepsinin sözleri Anadolu’nun efsanelerinden alınmış; müzikler desen keza öyle… Mercimek kadar kafada ne sahneler, ne restleşmeler, ne aşklar dönüyor. Barış Manço söyledikçe ben klip çekiyorum. Erkin Koray’ı anlamıyorum o zamanlar. Cem Karaca’dan ise korkuyorum Cem Karaca’yı düşündüğümde aklıma gelen soğuk bir “DEVLET” imajı vardı kafamda… Bu eşleşmeyi o yaşta nasıl yaptığımı bile bilmiyorum.

Modern müzik tacirlerinin, Sözlük bebelerinin ve kendini “bilirkişi” ilan eden ideolojik matkapların iddiasıdır hep; “Barış Manço’nun şarkıları basit” derler. Buna dayanak olarak sundukları şey de şudur; “Barış Manço’yu en çok çocuklar sever.” Ben de bunu çok düşündüm. Acaba Barış Manço’nun diğerleri arasından sıyrılmasına neden olan şey; -orijinal imajı dışında- akılda kalan, popüler müzik kurallarıyla yazılmış basit şarkıları mıydı?

Hayır.

Barış Manço’nun şarkıları basit değil, sadedir. Avrupa’da peşinden koştuğu zengin ve cesur deneysellik ile Anadolu’nun sade büyüsünü birleştirmiştir. Her şarkısında bir hikaye anlatır. Her şarkısında akılda kalacak bir söz söyler. Barış Manço’nun şarkıları masalların arasına müzik serpiştiren, hikayelerin özüne ses veren bir biçimdedir. Misal bir Hal Hal’ı, bir İşte Hendek İşte Deve’yi, bir Sarı Çizmeli Mehmet Ağa’yı dinlerken; o hikayenin Soundtrack’ini dinliyormuş gibi hissedersiniz. Çocuklara hitap eden özelliği budur Barış Manço’nun. Başka bir sanatçının çocuklar için bestelediği şarkılar efsane olmaz ama (Örn: Kayahan) Barış Manço’nun ilan-ı aşk edemediği sevgilisi için bestelediği Domates Biber Patlıcan; tüm çocukların ağzına pelesenk olur. Bir yetişkin her türlü kaygıyla sevmediği birşeyi zorla sevebilir ama bir çocuğa sevmediği birşeyi zorla sevdiremezsiniz. O yüzden Barış Manço’ya duyulan sevgi, en cool müzik adamları için bir meta şeklinde pazarlanan sevginin fersah fersah ötesindedir.

Tabii Barış Manço’yu tek başına ele almak mümkün değil; ardında koskoca bir Kurtalan Ekspres gerçeği var. Ama bu Ekspres’in lokomotifi her zaman Barış Manço’nun renkli kişiliği olmuştur. Müziğine yansıyan sevecenliği, merakı, enerjisi ve mütevaziliği Barış Manço’yu senfoni besteleyen dehaların ötesine taşımıştır.

Tekrar kişisel mecralara dönecek olursak…

Bu karışık 90′lık kasetten sonra hatırladığım şey; yine bir başka 60′lık kasettir. Barış Manço’nun deliler gibi dinlediğim, tutkun olduğum, kişiliğimi yönlendiren, içimdeki anlamlı duyguları ilk kez yeşerten muazam şarkıları…

İlk yüzde Dönence’nin köklerini besleyen; babamın ilk profesyonel müzik aleti Korg 700s Synthesizer’ın evimize girmesine neden olan 2023 parçası. 1975′te çıkan albümüne adını veren bu parça; benim ben olmama neden olan ilk Barış Manço şarkısıdır. Sonra İkinci yolculuk (2024) gelir. Babamın bunun piyano melodisini çaldığını anımsarım. Son sırada ise en net anılara sahip olduğum, ve en sevdiğim Barış Manço şarkılarından biri var; 2025. Bu şarkıyla ilgili anılarımı anlatsam, bana gülersiniz. Ama madem konu Barış Manço; o zaman iki çocuğun dünyasına bugün bile gülümseyebildikleri bir hatıra ekleyen 2025′in hikayesini anlatmasam olmaz.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=nkN7IoQ6ITc]

Cihangir’den Fıstıkağacı’na taşınmıştık. (İlkokula yeni başladığım dönemler…) Aynı apartmanda benden 3 yaş küçük, Cansu diye bir arkadaşım vardı. Babamın çocukluk arkadaşının kızı… Bize geldiğinde sürekli Barış Manço kasetlerini dinlerdik. Çünkü ben ona bu şarkılarla beraber bilim-kurgu hikayeleri anlatırdım. Bir-iki sene evvel kendisiyle buluştuğumuzda benim yüzümden bu şarkıdan ve Barış Manço’dan yıllarca ürktüğünü söyledi Ona Üsküdar’daki Fethi Paşa Korusu’na uzaylıların indiğini; Batman’in uzaylıları kovaladığını ve bu seslerin o sırada çekildiğini anlatmışım ))) (Muhtemelen o sıralarda izlediğim E.T. ve Batman filmlerinin etkisinde kalmışımdır.) Şimdiki kafamla dinlediğimde bakıyorum da; şarkının başındaki sesler harbiden bir çocuğu altına sıçırtmak için, ya da kafasından hikaye uydurması için yeter de artar bile

Geçenlerde eski bir Roland E-86′da bu şarkının başındaki enteresan Snyth kaosunu yaratmaya çalıştım. O aleti bilenler; ses bankasında nerelere bulaştığımı hemen anlamıştır Bir dahaki sefere yaptığım denemeleri kaydetmeyi düşünüyorum, sizinle de paylaşırım. (Barış Manço bunları  Roland SH3A ile yapmış; yıl 1981. Bu albümün 1991 edisyonu var şu an bende.)

Barış Manço’nun diğer albümleri ve şarkıları ile de yüzlerce anım var. 24 Ayar, Değmesin Yağlı Boya, Sahibinden İhtiyaçtan… Ama en sevdiğin albümü hangisidir? diye soracak olursanız 2025′i de içinde bulunduran Sözüm Meclisten Dışarı’dır. O albümdeki her şarkının yeri ayrıdır bende.

Adem Oğlu Kızgın Fırın Havva Kızı Mercimek, Ali Yazar Veli Bozar, Arkadaşım Eşek, Gül Pembe, Hamburger, Alla Beni Pulla Beni, Ce Sera Le Temps, Hal Hal, Dönence ve Sözüm Meclisten Dışarı. (1991 versiyonunda bu şarkının adı CACIK olarak geçiyor; ben de hep öyle anmışımdır.)

Velhasıl yazmaya kalksam, benim doğumumdan onun ölümüne, sayfalarca sürecek anektodum var.

Bugün Bayram, Dört Kapı, Söyle Zalım Sultan, Lahburger, La Casa Della Mamma Tulipano, Mahkum, Abbas Yolcu, S.O.S. Aman Hocam, Düriye, Olmaya Devlet Cihanda, Osman, Al Beni, Kol Düğmeleri, Can Bedenden Çıkmayınca, Hayır gibi adını anmadığım, her birinde gizli bir dünya yatan şarkıları var.

6 yaşındayken köpek gibi ezberlediği halde, bugün büyüdüğü için götü kalkanların dalga geçtiği bir AYI var.

Gül Bebeğim var.

Radyasyon gibi delip geçen, bünyeye girdikten sonra eskisi gibi kalmaya müsade etmeyen bir “Senden Öte, Benden Ziyade” var.

Ne şanlıyız ki müzik tarihimizde Barış Manço diye bir adam var.

Bu öykü böyle gider başı sonu bilinmez

Bilinen şeyler ise her zaman söylenmez

Rakı da bir ayran da bir içmesini bilene

Şapta bir şekerde bir tokum diyene

Şalda bir çuha da bir giymesini bilene

10 Puan 10 Puan 10 Puan!